Skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej

1. dzieci i młodzież:
   • leczenie:
     • uogólnionych zaburzeń lękowych;
     • zaburzeń depresyjnych;
     • problemów interpersonalnych i fobii;
     • fobii;
     • odmowy chodzenia do szkoły;
     • skutków wykorzystywania seksualnego;
     • bólu;
   • w radzeniu sobie z takimi problemami, jak m. in.:
     • zachowania w okresie dojrzewania;
     • zaburzenia odżywiania;
     • zaburzenia po stresie urazowym;
     • zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (za: Stallard P., 2006, s. 13);
2. w pracy z dorosłymi:
   • znajduje się w algorytmach postępowania terapeutycznego (tworzonych przez Narodowy Instytut Zdrowia i Doskonałości Klinicznej (NICE) w Wielkiej Brytanii, Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA) – najbardziej znane zalecenia dotyczące zdrowia psychicznego) w leczeniu:
     • zaburzeń lękowych (zaburzenie paniczne, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne);
     • zaburzeń afektywnych (zw. epizodów depresyjnych o różnym nasileniu);
     • zaburzeń stresu pourazowego;
     • schizofrenii;
     • zaburzeń odżywiania (bulimia, anorexia);
     • zaburzeń osobowości;
     • uzależnień (za: Psychiatria w Praktyce Klinicznej 2009; 2, 3: 146; 149-152)

Bibliografia:

Stallard P. (2006). Czujesz tak, jak myślisz. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo

Popiel A., Pragłowska E. (2009). Psychoterapia poznawczo-behawioralna – praktyka oparta na badaniach empirycznych. „Psychiatria w praktyce klinicznej” 2, 3, 146-155. \